باور کرده ام سيطره نبودن را از عمق جان  .... تن سپرده ام به اين دروغ بزرگی که نامش زندگی است .... حالا بی خيال رفتنم و بی خيال ماندن.

 رسوخ زجرآور مرگ را چون شوکرانی نويد بخش رهايی، بسان فاحشه ای که تن به ارضاء هيولايی عفن می سپارد ، می پذيرم و ديگران را به لذت تماشای زجر تنم، وامی نهم ....

سيگاری می گيرانم تا چند دقيقه ای زود تر ، هيولای مرگ کار کثيفش را تمام کند ....

چقدر جای تو خاليست ....

 کاش بودی و لجنزار بويناک زندگی زن اسطوره هايت را می ديدی. فرو رفته در باتلاق اشمئزاز دراگ و عرفان بی فضيلت پوچ انگاری...کاش بودی ، چقدر دلم تنگ نگاهت شده است...                  

 خلسه لذت بخش شوکران رهايی ، برای من ، هنوز يادآور خيالواره های توست ،نگاه نافذت تمثيلی از «پدر خورشيد» -که در افسانه های شرقی مجاز رهايی است و دستان مهربانت ، محملی اين جهانی از «بثروديات»  که يونانيان باستان آن را پيکرواره پرواز می دانستند.

بيا نگارگر نشئه بی تجلی عشق! بهار رفته ی من! لااقل به روياهای من بيا...