پرسه ای آغاز کردم در خیال ، دل به یاد آورد ایام وصال 

از جدایی یک دو سالی می گذشت یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت 

دل به یاد آورد اول بار را ، خاطرات اولین دیدار را

گفتمش: عشقت به دل افسون شده ، دل ز جادوی رخت افسون شده 

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش ، طعم بوسه از سرم برد عقل هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود ، بهر کس جز او در این دل جا نبود

 دیده جز بر روی او بینا نبود ، همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره ی آفاق بود ، در نجابت در نکویی پاک بود 

 آه روزگار ، روزگار اما وفا با ما نداشت ، طاقت خوشبختی ما را نداشت

 پیش پای عشق ما سنگی گذاشت ، بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 آخر این قصه هجران بودو بس ، حسرت و رنج فراوان بود بس

 یار ما را از جدایی غم نبود ، در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود ، سهم من از عشق جز ماتم نبود 

 با من دیوانه پیمان ساده بست ، ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

بی خبر پیمان یاری را گسست ، این خبر ناگاه پشتم را شکست 

 آن کبوتر عاقبت از بند رست ، رفت و با دلدار دیگر عهد بست

 بخت بد بین وصل او قسمت نشد ، این گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست ، با چنین تقدیر بد تدبیر نیست 

از غمش با دود و دم همدم شدم ، باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب از غم شدم ، ذره ذره آب گشتم کم شدم

 آخر آتش زد دل دیوانه را سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من ، عشق من از من گذشتی خوش گذر ، بعد از این حتی تو اسمم را نبر

 آخر این یک بار از من بشنو پند ، بر من و بر روزگارم دل مبند

 عاشقی را دیر فهمیدی چه سود ، عشق دیرین گسسته تارو پود 

 گر چه آب رفته باز آید به رود ، ماهیه بیچاره اما مرده بود

بعد از این هم آشیانت هر کس است ، باش با او یاد تو مارا بس است ....